Der Santiglaus
1) Es schällt an alle-n-Egge,
Es galoppiert dur d Stross
Und brielt und pfyfft und joodlet.
Was isch denn wider los?		 2) ‘s isch Nacht und Kalt vorusse,
 Me gseht bim Liecht der Huuch;
 Bym Begg stehn d’Grättimanne,
 Rosinli uff em Buuch. 		3) Das isch der säxt Dezämber!
 Der Santiglaus kunnt hit,
 Dä, wo de beese Kinder
 Zer Strof als d’Ruete git.
4) Er het e Bart vo Ryschte,
 Het e Kabuze-n-aa,
 Derzue e bruuni Kutte,
 Fascht wie-n-e Grättimaa.		 5) Er schällt und rennt dur d’Strosse,
 Vorus e Buebegschrei;
 Der Santiglaus ka zäpfe,
 Er het si: ains, zwai, drei.		 6) Dail griege d’Ruete, andri
Die phaggt er flugs am Fragg
Und steggt si mit Bihage
Am Buggel in sy Sagg.

 

Aus «My glaini Wält», Basel 1941.		 7) Das isch der säxt Dezämber!
Der Santiglaus isch los,
Er suecht die beese Buebe
Und holt si ab der Stross.

 

Theobald Baerwart (1872 – 1942)